Διαταραχές προσωπικότητας

Προσωπικότητα απλούστερα μπορεί να οριστεί το σύνολο των βιωμάτων, των συναισθημάτων, των γνωστικών πληροφοριών και της συμπεριφοράς που έχει αναπτύξει ο άνθρωπος από την βρεφική ηλικία μέχρι το πέρας της εφηβείας κάνοντάς τον διαφορετικό και μοναδικό.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής είναι τα πιο κρίσιμα για την ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη. Το παιδί σταδιακά αντιλαμβάνεται τον κόσμο (πρόσωπα και αντικείμενα), καλείται να διαχειριστεί τα συναισθήματά του και να ανταπεξέλθει με επιτυχία στις δύσκολες καταστάσεις. Αν παρουσιάσεις σε ένα παιδί έναν κόσμο κακό τότε αυτό πολύ πιθανόν στην νεαρή ενήλικη ζωή να εξελίξει συμπεριφορές δυσπιστίας, μεγαλομανίας, εγκατάλειψης, εξάρτησης, αναποφασιστικότητας και επιθετικότητας σε κάθε ανθρώπινη επαφή.

Οι διαταραχές προσωπικότητας χαρακτηρίζονται από άκαμπτα ριζωμένα δυσλειτουργικά χαρακτηριστικά και συμπεριφορές που αφορούν τον τρόπο αντίληψης και ερμηνείας του εαυτού και του περιβάλλοντος, την επικοινωνία με τους συνανθρώπους και τον έλεγχο παρορμήσεων τα οποία διατηρούνται σταθερά και αμετάβλητα στην πάροδο του χρόνου. Οι πάσχοντες δεν έχουν επίγνωση της παθολογίας τους και θεωρούν φυσιολογικές τις συμπεριφορικές τους αντιδράσεις με αποτέλεσμα να προκαλούν ενόχληση στον περίγυρό τους.

Διάγνωση

Για να διαγνωστεί μια διαταραχή προσωπικότητας πρέπει ο ασθενής να είναι μεγαλύτερος από την ηλικία των 18 ετών και τα χαρακτηριστικά της διαταραχής να είναι σταθερά και να προκαλούν σημαντική έκπτωση στην κοινωνική, επαγγελματική και προσωπική του ζωή. Ο λόγος που πριν από 18 έτη δεν είναι εφικτή η διάγνωση είναι επειδή στο διάστημα της εφηβείας κυριαρχούν αντικρουόμενες και συνεχώς μεταβαλλόμενες συναισθηματικές διακυμάνσεις και συμπεριφορές. Επομένως, ο ειδικός δεν έχει την δυνατότητα να εντοπίσει μόνιμα παθολογικά χαρακτηριστικά μέχρι την ωρίμασή τους στην νεαρή ενήλικη ζωή.

Η αιτιοπαθογένεια των διαταραχών προσωπικότητας μπορεί να οφείλεται από αναπτυξιακούς, γενετικούς και πολιτισμικούς παράγοντες. Δεν οφείλονται από την κατανάλωση αλκοόλ, φαρμάκων-ουσιών ή από κάποια άλλη ψυχιατρική διαταραχή.

Τα βασικά χαρακτηριστικά των διαταραχών προσωπικότητας είναι:

Α) Έχουν προβλήματα στο δίκαιο μοίρασμα συναισθημάτων, πραγμάτων και ευθυνών, δηλαδή στο σωστό δούναι λαβείν (άλλοι συνηθίζουν να προσφέρουν αδιάκοπα και άλλοι να απαιτούν δίχως αντάλλαγμα).

Β) Αποδίδουν την παθολογία τους στους άλλους. Θεωρούν ότι είναι δίκαιοι και ότι οι άλλοι είναι άδικοι, εχθροί και αφελείς. Τα άτομα δεν αφήνουν το υγιές μέρος της βούλησής τους να εκφραστεί. Αυτό συμβαίνει επειδή ο εγκέφαλος έχει ταξινομήσει τις πληροφορίες σε γνωστικά σχήματα με αποτέλεσμα οποιαδήποτε πληροφορία και ερέθισμα που δέχεται από το εξωτερικό περιβάλλον να αξιολογείται με την λογική: άσπρο-μαύρο, καλό-κακό και όλα ή τίποτα.

Γ) Συνήθως τα άτομα με Δ.Π δεν έχουν ποτέ μόνο μία, τουλάχιστον υπάρχουν δύο (συννοσηρότητα) είτε με διαταραχές άξονα 1, είτε άξονα 2.

Μέχρι στιγμής η παγκόσμια ψυχιατρική κοινότητα έχει εντοπίσει 10 διαταραχές (DSM-5)Παρανοειδής διαταραχή προσωπικότητας F60: Χαρακτηρίζεται από πρότυπα υπερβολικής καχυποψίας, διαστρέβλωσης και απώλειας εμπιστοσύνης στους άλλους. Το άτομο έχει ευαισθησία στην απόρριψη, δεν κάνει ουσιαστικές φιλικές και συντροφικές με το πρόσχημα ότι οι άλλοι σκοπεύουν να τον εκμεταλλευτούν ή να του κάνουν κακό. Συνηθίζει να διατηρεί ουδέτερο κοινωνικό προφίλ προκειμένου να μην χρησιμοποιηθεί τίποτε εναντίον του.

Σχιζοειδή διαταραχή προσωπικότητας F60.1: Κυρίαρχα χαρακτηριστικά είναι η ανηδονία και η συναισθηματική ψυχρότητα. Είναι άτομα μοναχικά και δεν διατηρούν συντροφικές και φιλικές σχέσεις. Είναι λειτουργικά εις ότι αφορά τις κοινωνικές και εργασιακές υποχρεώσεις τους διατηρώντας συναναστροφές με τους άλλους μόνο για τα απαραίτητα. Ορισμένες φορές μπορεί να εμφανίσει διαταραχές διάθεσης και κατάθλιψη. Δεν αισθάνονται ανάγκη να εκφραστούν συναισθηματικά και ερωτικά.

Σχιζότυπη διαταραχή προσωπικότητα F21: Τα άτομα έχουν γνωστικές και αντιληπτικές παραμορφώσεις αλλά όχι σημαντική έκπτωση στις εκτελεστικές λειτουργίες. Το βλέμμα τους είναι ανηδονικό και ανέκφραστο και συνηθίζουν να διατηρούν απρόσφορο συναίσθημα και ψυχρότητα. Καλλιεργούν παρανοϊκές πεποιθήσεις για τον εαυτό και τους άλλους και συχνά φοβούνται τις κοινωνικές επαφές, οι οποίες δεν εξαλείφονται με την οικειότητα. Υπάρχει έντονη εκκεντρικότητα, κοινωνικό άγχος, καχυποψία και δύσκολα δημιουργούν διαπροσωπικές σχέσεις.

Αντικοινωνική-Δυσκοινωνική διαταραχή προσωπικότητας F60.2: Χαρακτηρίζεται όταν το άτομο έχει χρόνια χειριστική και παρορμητική συμπεριφορά παραβιάζοντας των δικαιωμάτων των άλλων και συστηματικά ανυπακούοντας στις νομικές– ηθικές – θρησκευτικές επιταγές. Σαν χαρακτήρες είναι ανεύθυνοι και δείχνουν συναισθηματική σκληρότητα και έλλειψη μεταμέλειας των πράξεων τους ρίχνοντας το φταίξιμο πάντα στους άλλους. Αντλούν αισθήματα ηδονής από τον ψυχικό ή σωματικό πόνο που προκαλούν στους συνανθρώπους τους.

Μεταιχμιακή-Οριακή διαταραχή προσωπικότητας F60.3: Χαρακτηρίζεται από διάχυτο πρότυπο αστάθειας των διαπροσωπικών σχέσεων, της εικόνας του εαυτού και της έκδηλης παρορμητικότητας. Επικρατεί έντονα το στοιχείο της οξυθυμίας και του φόβου εγκατάλειψης. Τα άτομα αδυνατούν να έρθουν σε συμβιβασμούς και να οριοθετήσουν τους εαυτόν τους. Συχνά υπάρχει παρανοειδής ιδεασμός με αισθήματα θυμού και αναποφασιστικότητας. Σε καταστάσεις απογοήτευσης σκοπεύουν να εκδικηθούν τον σύντροφο, είτε πηγαίνοντας με κάποιον άλλον είτε προβαίνοντας σε αυτοκτονικές ενέργειες. Η παρορμητικότητα τους εκδηλώνεται σε δραστηριότητες που προσφέρουν ευχαρίστηση αλλά ενδέχεται να καταστούν επιζήμιες για τον εαυτό, όπως απροφύλακτο σεξ, τζόγος, ουσίες κ.α. Στην παρούσα διαταραχή υπάρχει ένα χαοτικό μη δομημένο εγώ μεταξύ ψύχωσης και νεύρωσης που δεν εξελίχτηκε σωστά λόγω των δυσκολιών που πέρασαν στα παιδικά τους χρόνια. Στην διάγνωση συχνά μπερδεύεται ο οριακός με τον μανιακό.

Οιστριονική ή Δραματική διαταραχή προσωπικότητας (οἶστρος) F60.4. Βασικό χαρακτηριστικό της διαταραχής είναι η υπερβολική συναισθηματικότητα και η αδιάκοπη αναζήτηση της προσοχής. Τα άτομα εμφανίζουν υπερβολική έκφραση στον λόγο και στις κινήσεις του σώματος με σκοπό να τραβήξουν τα βλέμματα και να φέρουν σε αμηχανία τους γύρω τους. Η συναναστροφή με τους άλλους χαρακτηρίζεται από έντονη σεξουαλικά σαγηνευτική συμπεριφορά αναζητώντας διαρκώς καινούργιες γνωριμίες και εμπειρίες που θα τους βγάλουν από την ρουτίνα τους. Χρησιμοποιούν την εξωτερική εμφάνιση για να προσεγγίσουν τον θαυμασμό καθώς αδυνατούν να κρατήσουν σταθερές μακροχρόνιες σχέσεις. Σε καταστάσεις ματαίωσης εκφράζουν δραματική και κραυγαλέα συμπεριφορά.

Ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας F60.81:Υπάρχει διάχυτο πρότυπο μεγαλομανίας, ανάγκη προβολής και αναγνώρισης χωρίς ανάλογα επιτεύγματα. Τα άτομα συνήθως χαρακτηρίζονται από αλαζονεία, φθόνο και ανταγωνιστικότητα. Συχνά προβαίνουν σε πράξεις χειριστικές χρησιμοποιώντας τους συνανθρώπους τους για προσωπικό όφελος. Απουσιάζει το στοιχείο της εμπάθειας και της ενσυναίσθησης, έτσι δεν μπορούν να κατανοήσουν συναισθήματα πέραν από τα δικά τους. Η διαταραχή χωρίζεται στον α) Αντικοινωνικό Νάρκισσο, ο οποίος είναι επιθετικός, εκδικητικός και πατάει επί πτωμάτων για να πετύχει τον σκοπό του. και β) τον Καλό Νάρκισσο που είναι βοηθητικός και πρόθυμος να κάνει τα πάντα για να λάβει το “ευχαριστώ”, δηλαδή την επιβράβευση.

Αποφευκτική διαταραχή προσωπικότητας F60.6: Τα άτομα έχουν υπεραισθησία στην απόρριψη, φοβούνται να αρχίσουν ή να αφεθούν συναισθηματικά σε κάποια σχέση λόγω του φόβου της αποτυχίας, ματαίωσης, εγκατάλειψης και απογοήτευσης. Τέτοια άτομα έχουν μεγάλη ανάγκη αποδοχής, στοργής και αγάπης αλλά ο φόβος τα κρατά απόμακρα με αποτέλεσμα να δυσανασχετούν. Νιώθουν κοινωνικά ανεπαρκή καθώς δίνεται μεγάλη έμφαση στην γνώμη των άλλων με τον φόβο της κριτικής και της γελοιοποίησης. Έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και συχνά παρουσιάζουν αγχώδεις διαταραχές.

Εξαρτητική διαταραχή προσωπικότητας F60.7: Η ψυχική ισορροπία καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την αποδοχή και την παροχή φροντίδας των άλλων. Το άτομο αφήνεται στο έλεος των φροντιστών και των προσώπων αγάπης ώστε οι ίδιοι να καθορίζουν την καθημερινότητά του. Όποτε βρίσκεται μόνος βιώνει αισθήματα ανικανότητας και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Αποφεύγει να αναλαμβάνει ευθύνες και δεν έχει αξιόλογη κοινωνική ανάπτυξη διότι ζει υπό τον φόβο να μην λάβει την κακή κριτική των άλλων. Στα πλαίσια μιας σχέσης συμμορφώνεται αδικαιολογήτως με τις επιθυμίες του συντρόφου και σε περιπτώσεις που πλησιάζει ο χωρισμός έχουν ήδη έτοιμο τον αναπληρωτή.

Καταναγκαστική διαταραχή προσωπικότητας F60.5: Διαφέρει από την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή γιατί το άτομο δεν έχει συναισθηματική κατάπτωση από την παθολογία του. Τέτοια άτομα χαρακτηρίζονται από άκαμπτο πείσμα, δεν συνεργάζονται εύκολα γιατί είναι ισχυρογνώμονες και φοβούνται την κακή κριτική. Διατηρούν αυστηρή σχολαστικότητα στην καθαριότητα, την τακτοποίηση των πραγμάτων και την τήρηση σε συστήματα αξιών. Εμφανίζουν τελειοθηρία σε σημείο να μη καταφέρνουν να φέρουν εις πέρας ένα έργο γιατί δεν τηρεί τις δικές τους προϋποθέσεις. Είναι υπερβολικά εργασιομανείς και με αυτό στερούνται διαπροσωπικής ζωής. Αποφεύγουν την επένδυση σε χρήματα, σε αντικείμενα και σε συναισθήματα. Προτιμούν να αποθησαυρίζουν και να μην πετούν τίποτε όσο και αχρείαστο να είναι. Συχνά παθαίνουν αγχώδεις διαταραχές και κρίσεις πανικού με το πρόσχημα ότι δεν μπορούν να ελέγξουν το περιβάλλον και συγχρόνως εμφανίζουν σεξουαλικές δυσλειτουργίες και ψυχοσωματικά από την μόνωση του συναισθήματος.

Μάριος Σεβνταλής Κλινικός Ψυχολόγος

Τηλέφωνα επικοινωνίας 2114237240 & 6934614329

Εκάβης 25 Γαλάτσι

Υποχονδρίαση: Αίτια, Συμπτώματα & Θεραπεία

Τι είναι η υποχονδρίαση;

Όλοι μας έχουμε ανησυχήσει έντονα κάποια στιγμή για την υγεία μας και αυτό είναι φυσιολογικό. Για ορισμένους όμως αυτή η ανησυχία μπορεί να φανεί ακραία και εύκολα να προκαλέσει ψυχολογική κατάπτωση και να δημιουργήσει προβλήματα στις συναναστροφές με τους άλλους ανθρώπους.

Η υποχονδρίαση (ICD-10 F45,2) ή αλλιώς το άγχος της ασθένειας περιλαμβάνει έντονη ενασχόληση του ατόμου με την ιδέα ότι έχει ή ότι θα εκδηλώσει συμπτώματα από κάποια ασθένεια.

Ο υποχόνδριος ή αλλιώς ο «κατά φαντασία ασθενής» αναπτύσσει μη ρεαλιστικούς φόβους μόλυνσης, φοβάται να μη κολλήσει και να μην μεταδώσει την υποτιθέμενη ασθένεια του στους άλλους. Αποκτά έντονο ενδιαφέρον για ιατρική ενημέρωση σχετικά με τα συμπτώματα τα οποία πιστεύει ότι εκδηλώνει και γίνεται τακτικός επισκέπτης των ιατρείων. Συχνά δεν αρκείται με την ιατρική διάγνωση και αναζητά εναλλακτικές θεραπείες στρεφόμενος σε φάρμακα και αντιβιώσεις που μπορεί να φανούν επιζήμιες για την υγεία.

Η υποχονδρίαση σαν αυτόνομη ψυχική διαταραχή έχει παραμείνει στο ICD-10 ενώ στην καινούργια έκδοση του διαγνωστικού εγχειριδίου  DSM-5 τα χαρακτηριστικά της έχουν συγχωνευτεί στην κατηγορία «Διαταραχών Σωματικών Συμπτωμάτων» που σχετίζονται με την σωματοποίηση και τα ψυχοσωματικά.

Ποια είναι τα αίτια της υποχονδρίασης;

Η φύση της ασθένειας είναι τέτοια που αναπτύσσεται σταδιακά από την παιδική ηλικία και εκδηλώνεται στην πρώιμη ενήλικη ζωή μεταξύ των 20-30 ετών, τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες. Επηρεάζει το 1-5% του παγκόσμιου πληθυσμού, αναλόγως την χώρα και την κουλτούρα (APA, 2000).

Οι παράγοντες  που προκαλούν τον φόβο για την ασθένεια ποικίλουν μεταξύ τους:

1. Συνήθως προκύπτει από μια δυσάρεστη εμπειρία αρρώστιας του εαυτού ή των κοντινών προσώπων (μετατραυματικό στρες).

2. Η ύπαρξη υπερπροστατευτικών και επικριτικών γονέων κάνουν το παιδί να μην μαθαίνει σωστά να διαχειρίζεται τα συναισθήματα του γιατί από την μία δέχεται υπεραναπλήρωση ενώ από την άλλη απαγόρευση με αποτέλεσμα η έλλειψη εκφραστικότητας να σωματοποιείται και να εμφανίζεται ψυχοσωματικώς.

3. Προηγούμενο ιστορικό κακοποίησης και σεξουαλικής παρενόχλησης.

Ψυχοδυναμικά η υποχονδρίαση θεωρείται ως μηχανισμός άμυνας του Εγώ. Συγκεκριμένα όπως προανέφερα παραπάνω η «έλλειψη εκφραστικότητας» και η απουσία ικανοποίησης των επιθυμιών μετασχηματίζονται σε αιτιάσεις «σοβαρής» για το άτομο ασθένειας και πόνου. Το όφελος αυτής της κατάστασης μπορεί να είναι η αποφυγή της ευθύνης και η λήψη της προσοχής για την απόκρουση ανεπιθύμητων αισθημάτων άγχους.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα της υποχονδρίασης στην πλειοψηφία τους αφορούν φυσιολογικές αισθήσεις του ασθενούς που συχνά ερμηνεύονται ως ανωμαλίες.

Για παράδειγμα:

Ένας ελαφρύς βήχας μπορεί να ερμηνευτεί σαν φυματίωση.

Ένας πονοκέφαλος ερμηνεύεται σαν όγκος στο κεφάλι.

Ένας ερεθισμός έπειτα από ξύσιμο στους λεμφαδένες μπορεί να θεωρηθεί σαν καρκίνος.

Ένας πόνος στο στήθος ως σύμπτωμα καρδιακής προσβολής.

Το άτομο βιώνει έντονη δυσφορία και φόβο θανάτου.

Δυσκολεύεται στον ύπνο λόγω των αρνητικών σκέψεων.

Αποφεύγει τις χειραψίες και την έκθεση σε πολύ κόσμο. Στρέφεται σε ενέργειες που του προσφέρουν ανακούφιση όπως τακτική καθαριότητα, χρήση αντισηπτικών και σχολαστικό πλύσιμο των χεριών. Καθώς και σε τακτικούς ψυχαναγκαστικούς ελέγχους όπως τα συνεχή check up σε ιατρούς και διαγνωστικά κέντρα.

Τα άτομα αποκλείουν παντελώς τον ψυχολογικό παράγοντα και δεν γνωρίζουν ότι η κατάθλιψη και το άγχος συνοδεύονται από εμφανή κλινικά χαρακτηριστικά όπως: μυϊκή ένταση, πόνος στο στομάχι, μουδιάσματα, μειωμένο ενδιαφέρον στο σεξ, μειωμένη όρεξη και απώλειας βάρους κ.α.

Αρνητικές σκέψεις και ο φαύλος κύκλος των “συμπτωμάτων”

Όπως συμβαίνει και στην διαταραχή πανικού και ευρύτερα στις αγχώδεις και συναισθηματικές διαταραχές τα άτομα έχουν αναπτύξει ένα μοντέλο καταστροφικής ερμηνείας για τον έξω κόσμο.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα άτομα να παρεξηγούν τα εξωτερικά ερεθίσματα και να τα εκλαμβάνουν ως απειλητικά δίχως να μπορούν να τα αξιολογήσουν σωστά.

Η αδυναμία εύρεσης ουσιαστικής ερμηνείας προκαλεί στο άτομο τρόμο και άγχος με τις ακόλουθες κλινικές επιπτώσεις (μούδιασμα, έλκος, ταχυκαρδίες, γαστραεντερικούς πόνους κ.α). Το στρες από την φύση του έχει την τάση να μειώνει την προσοχή και την συγκέντρωση και να μας περιορίζει να βρούμε  εναλλακτικές λύσεις για ένα πρόβλημα. Αυτός ο φαύλος κύκλος εξουθενώνει ψυχικά και σωματικά τον οργανισμό ανοίγοντας τον δρόμο για την εμφάνιση αγχωδών διαταραχών και κατάθλιψης.

Διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται από ψυχολόγο ή ψυχίατρο και τα συμπτώματα πρέπει να βρίσκονται σε ισχύ για τουλάχιστον 6 μήνες.

Α) Επίμονη πεποίθηση εκ μέρους του ασθενής ότι πάσχει από τουλάχιστον μια σοβαρή ασθένεια και την θεωρεί υπεύθυνη για τα εμφανιζόμενα συμπτώματα. Ακόμα και εάν οι εξετάσεις δεν αποκαλύπτουν κάποια επαρκή παθολογική εξήγηση.

Β) Άρνηση να δεχτεί τις συμβουλές των γιατρών παρά τις διαβεβαιώσεις ότι δεν υπάρχει νόσος ή ανωμαλία.

Γ) Η κατάσταση αυτή προκαλεί δυσφορία και έκπτωση της λειτουργικότητας του άτομο.

Θεραπεία

Στην υποχονδρίαση καλούμαστε να δουλέψουμε πάνω σε έναν Φόβο, σε ένα Τραύμα και μια Εμμονή μεταξύ Ψεύδους, Λογικής και Πραγματικότητας.

Στην θεραπευτική διαδικασία καλούμαστε να αγγίξουμε τους εξής παράγοντες:

1 Πρόωρη ανακούφιση και εκμάθηση τρόπων για την αντιμετώπιση του άγχους.

2. Διερεύνηση ιστορικού των τραυματικών βιωμάτων που σχετίζονται με το θεραπευτικό αίτημα, αξιολόγηση των τότε συνθηκών και ερμηνεία των αρνητικών σκέψεων.

3. Ψυχοεκπαίδευση για το τι είναι υποχονδρίαση, πως και με ποιον τρόπο λειτουργεί.

4. Φυσιολογικοποίηση και ορθή αξιολόγηση των σωματικών συμπτωμάτων.

5. Αξιολόγηση και τροποποίηση πεποιθήσεων που σχετίζονται με την προστασία του εαυτού και την επαφή με τον έξω κόσμο.

6. Σταδιακή έκθεση στις αγχώδεις συνθήκες με σκοπό την ενίσχυση της αυτοαποτελεσματικότητας και ανεξαρτητοποίησης του ασθενή.

Μάριος Σεβνταλής Κλινικός Ψυχολόγος

Εκάβης 25 Γαλάτσι

Τηλέφωνα επικοινωνίας 2114237240 & 6934614329

Κατάθλιψη – Διάγνωση & Θεραπεία

Κατάθλιψη, Διάγνωση & Θεραπεία

Κατάθλιψη ορίζεται η κατάσταση έντονης δυσφορίας, μελαγχολίας και απώλειας ευχαρίστησης η οποία συνήθως ακολουθείται έπειτα από ένα δυσάρεστο γεγονός. Η κατάθλιψη επιφέρει μείωση της λειτουργικότητας από τις καθημερινές συνήθειες και δραστηριότητες του ατόμου καθώς επιφέρει και γνωστικές-νοητικές μεταβολές. Τα συμπτώματα πρέπει να βρίσκονται σε ισχύ για τουλάχιστον δυο εβδομάδες ώστε να αποδοθεί η ακριβής διάγνωση (APA, 2013).

Συναντάται σε πολλές μορφές:

  • Μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο με ισχύ τουλάχιστον 2 εβδομάδων
  • Εμμένουσα καταθλιπτική διαταραχή ή αλλιώς “Δυσθυμία” (μακροχρόνια θλίψη) με ισχύ τουλάχιστον 2 ετών για ενήλικες και 1 έτος για παιδιά.
  • Στην διπολική διαταραχή ύστερα από ένα μανιακό ή υπομανιακό επεισόδιο.
  • Μπορεί να προκληθεί από παρενέργειες φαρμακευτικής αγωγής και ψυχοτρόπων ουσιών.

Το καταθλιπτικό επεισόδιο ταξινομείται σε 3ς φάσεις (ICD-10):

  • Ήπιο (F32.0) : Το άτομο παραμένει λειτουργικό και δεν εγκαταλείπει πλήρως τις δραστηριότητες του.
  • Μέτριας έντασης (F32.1) : Το άτομο αρχίζει και εγκαταλείπει τις δραστηριότητες του. Βρίσκεται σε κατάσταση μεταξύ λειτουργικού και μη.
  • Βαρύ επεισόδιο (F32.2 και 3) : Υπάρχει σημαντική δυσφορία, ανησυχία, απώλεια αυτοεκτίμησης, αίσθημα μηδαμινότητας, ενοχής, μελαγχολίας και αυτοκτονίας. Σε περίπτωση που εμφανίζονται ψυχωτικά επεισόδια υπάρχουν παραληρητικές ιδέες και ψευδαισθήσεις.

Τα αίτια της κατάθλιψης ποικίλουν μεταξύ τους. Μπορεί να οφείλονται σε:

  • Σε οικογενειακούς και διαπροσωπικούς παράγοντες (πχ: έντονη κατάκριση και απουσία στήριξης από την οικογένεια, απώλεια κοντινού προσώπου ή ματαίωση από τον/την σύντροφο).
  • Σε κοινωνικούς παράγοντες (πχ: αυξημένο εργασιακό στρες, οικονομικές και πολιτικοθρησκευτικές δυσκολίες).
  • Σε βιολογικούς παράγοντες (πχ: κληρονομικότητα, κακή διατροφή, έλλειψη άθλησης, εικόνα σώματος, βιολογική ευαλωτότητα του χαρακτήρα).

Διάγνωση και Κλινική Εικόνα

Πρέπει να πληρούνται πέντε και η περισσότερα από τα ακόλουθα κριτήρια για να θεωρήσει ο ειδικός έγκυρη την διάγνωση ενός μείζονος καταθλιπτικού επεισοδίου (APA, 2013).

  • Καταθλιπτική διάθεση στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας (θλίψη, κενό, απελπισία)
  • Έντονη απώλεια ενδιαφέροντος και ευχαρίστησης καθώς το άτομο αποσύρεται από όλες του τις δραστηριότητες.
  • Απώλεια βάρους δίχως αλλαγές στην διατροφή.
  • Αϋπνία ή υπερυπνία.
  • Καθημερινή κόπωση, αίσθημα απώλειας ενέργειας.
  • Αισθήματα αναξιότητας και ενοχής.
  • Έκπτωση στην σκέψη, την αντίληψη και αδυναμία συγκέντρωσης.
  • Σκέψεις θανάτου

Η συνηθέστερη εικόνα ενός καταθλιπτικού ή καταθλιπτικόμορφου ατόμου χαρακτηρίζεται από καμπουριασμένη στάση σώματος, χαμηλό ανάστημα, έχει μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια και παραμελεί την ατομική του καθαριότητα. Τείνει να αντιδρά οξύθυμα και ευερέθιστα σε κάθε μορφή διαλόγου όταν βρίσκεται σε αδυναμία απάντησης καθώς εκφράζει αρνητικές σκέψεις και μάταιες προσδοκίες. Σημαντικό είναι ότι παρατηρούνται σημάδια σε εμφανή σημεία κυρίως στα χέρια και στον λαιμό από μελανιές, γρατζουνιές και χαρακιές.

Θεραπεία

Σκοπός της θεραπείας είναι η ανακούφιση των συμπτωμάτων και η επαναλειτουργικότητα του ατόμου στον περιβάλλοντα χώρο του. Στον κάθε ασθενή η θεραπεία είναι εξατομικευμένη, ωστόσο τα μέσα και οι μέθοδοι ποικίλουν από άτομο σε άτομο.

Η ακόλουθη και συνηθέστερη διαδικασία είναι η εξής:

  • Ανάπτυξη μιας καλής θεραπευτικής συμμαχίας ώστε να υπάρξει οικειότητα (είναι το ήμισυ του παντός στην θετική έκβαση μιας θεραπείας).
  • Ψυχοεκπαίδευση, να μάθει το άτομο τι είναι αυτό το οποίο του συμβαίνει.
  • Εντοπισμός προβλημάτων, λήψη ιστορικού και καθορισμός στόχων.
  • Αναγνώριση, επεξεργασία και κατάλυση των δυσλειτουργικών σκέψεων-αντιλήψεων που διαιωνίζουν την καταθλιπτική συμπεριφορά (το χρονικά μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος στην θεραπεία).
  • Επεξεργασία του ρόλου που έχει το άτομο στην οικογενειακή και στην διαπροσωπική του ζωή (αποποίηση του στίγματος του αρρώστου).
  • Ενίσχυση κινήτρου για ζωή (σε περίπτωση που υπάρχει αυτοκτονικός ιδεασμός).
  • Έκθεση σε καινούργια χόμπι, προγραμματισμός δραστηριοτήτων (πχ γυμναστική, ζωγραφική, ανάγνωση βιβλίων, βόλτες και ταξίδια) και ανάπτυξη κοινωνικού κύκλου (νέες φιλίες και παρέες).

Ο κυριότερος στόχος της θεραπείας είναι να κάνουμε το άτομο μετά από την θεραπεία να διαχειρίζεται από μόνο του τα αρνητικά γεγονότα της ζωής. Σημαντικότερο είναι να αντιληφθεί ότι η κατάθλιψη είναι ένα νοητικό κατασκεύασμα που δεν επιφέρει καμία λύση στα προβλήματα της καθημερινότητας παρά μόνο την αυτοκαταστροφικότητα του εαυτού. Η αυτοκτονικότητα και η αυτοκαταστροφικότητα προκύπτουν από την αίσθηση του αβοήθητου και πρέπει να μάθουν τα άτομα αυτά ότι δεν είναι σωστή λύση. Επομένως, οι ασθενείς χρειάζονται θετική ενίσχυση και τόνωση της αυτοεκτίμησης καθώς απαραίτητη είναι η εκμάθηση των ανθρώπων σε ένα πιο λογικό παρά συναισθηματικό τρόπο σκέψης και αντίληψης των γεγονότων. Σε περίπτωση που δεν καταπραΰνονται τα συμπτώματα συνίσταται λήψη φαρμακευτικής αγωγής παράλληλα με την ψυχοθεραπεία.

Μάριος Σεβνταλής Κλινικός Ψυχολόγος

Εκάβης 25 Γαλάτσι

Τηλέφωνα επικοινωνίας 2114237240 & 6934614329